Ορφέας Αιγάλεω

Αθλητισμός, πολιτική.

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ολυμπιάδα (προσοχή: να μη συγχέεται με τον Αθλητικό Όμιλο Ολυμπιάδα 1973) ιδρύθηκε το 1924, έχοντας την έδρα του μεταξύ των συνοικισμών Νέων Κυδωνιών και Πυριτιδοποιείου (Αγ. Σπυρίδωνας) στο Αιγάλεω, που τότε υπαγόταν (ως Κοινότητα) στο Δήμο Αθηναίων. Ο σύλλογος αναγνωρίστηκε επίσημα το 1928, λαμβάνοντας σαν αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. το 8, ενώ το 1931 εντάχθηκε στο δυναμικό της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Η ποδοσφαιρική του ομάδα πήρε μέρος για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ τοπικής κατηγορίας τη σεζόν 1931-32. Το 1936 προκρίθηκε στη Β’ κατηγορία Αθηνών, όπου και παρέμεινε έως και τη στιγμή της κήρυξης του Ελληνό-ιταλικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940) όποτε ανεστάλησαν όλα τα πρωταθλήματα. Μεταπολεμικά επανεμφανίστηκε την αγωνιστική περίοδο 1948-49 στη Γ΄ Αθηνών και το 1952 κατέκτησε το πρωτάθλημα, επιστρέφοντας στη Β΄ κατηγορία Εκείνη την εποχή στην προεδρία της ήταν ο μετέπειτα δημοφιλής τηλέ-παρουσιαστής «Ίκαρος». Το 1959 ανέβηκε στην Α2 Αθήνας, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1963. Το 1965 επανήλθε και ακολούθως κέρδισε διαδοχικά τα πρωταθλήματα της Α2 και της Α1 Αθήνας (1966, 1967) επιτυγχάνοντας για πρώτη φορά στα χρονικά την άνοδο στην Α’ κατηγορία (όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1967-68).

Α.Π.Ο. Ορφέας Αιγάλεω

Το καλοκαίρι του 1968 ο σύλλογος υποχρεώθηκε σε αναγκαστική συγχώνευση την οποία επέβαλε το δικτατορικό καθεστώς, μετά από σχετική πρωτοβουλία του τότε διορισμένου δημάρχου της πόλης Ορφέα Τζανετόπουλου. Ενώθηκε με την Ιεράπολη, απορροφώντας προηγουμένως (1967) την Άμυνα Αιγάλεω, προς δημιουργία του Ορφέα Αιγάλεω. Η ονομασία δόθηκε, όπως διευκρινίζει ο κ. Τζανετόπουλος, ύστερα από πρόταση του Κ. Κίτσιου, τότε αθλητικού παράγοντα του ΠΑΟ. Ο Ορφέας ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία στο πρωτάθλημα της Α΄ Αθηνών, με πρώτο προπονητή το βετεράνο Δημήτρη Μπενάρδο.

Ο Ορφέας στη Β΄ Εθνική

Την περίοδο 1970-71 ο Ορφέας αναδείχθηκε 3^ος στην κατάταξη μεταξύ των συλλόγων της Α΄ Αθηνών και (μέσω του Ειδικού Πρωταθλήματος) έχοντας τώρα τεχνικό το (+)Χαράλαμπο Κοτρίδη, κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό του στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Εκεί έπαιξε τη διετία 1971-1973, διάστημα κατά το οποίο καταγράφηκε το απόλυτο ρεκόρ εισιτηρίων (18.000) για το δημοτικό γήπεδο Αιγάλεω, στον αγώνα του με αντίπαλο την Καλαμάτα (0-0). Επανέλαβε τη συμμετοχή του δύο χρόνια αργότερα, αφού την περίοδο 1974-75 με πρόεδρο το Γ. Κουνελάκη και προπονητή τον παλαιό άσσο του Αιγάλεω και της Α.Ε.Κ. (+)Σοφοκλή Κουλίδη, αναδείχθηκε εκ νέου τριταθλητής στην Α΄ Αθηνών και προκρίθηκε ξανά στο Ειδικό Πρωτάθλημα, όπου πέτυχε να πρωτεύσει και πάλι στον Όμιλό του και έτσι να προαχθεί εκ νέου στη Β΄ Εθνική. Η δεύτερη διετία του στη Β' Εθνική (1975-1977) χαρακτηρίσθηκε από σχετική σταθερότητα, ωστόσο η ομάδα δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό στο πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, όπου έλαβε μέρος τη σεζόν 1977-78. Το ίδιο διάστημα (περίοδος 1976-77) ο Ορφέας σημείωσε την καλύτερη πορεία του στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας, καθώς απέκλεισε εντός έδρας τη Λάρισα με 3-2 στην παράταση και προκρίθηκε στο Β΄ γύρο της διοργάνωσης, όπου όμως αποκλείστηκε με δυσκολία στη διαδικασία των πέναλτι από την Παναχαϊκή (ομάδα Α΄ Εθνικής) στην Πάτρα.

Η πτωτική του πορεία.

Από το 1977 και μετά ξεκίνησε η πτωτική πορεία του σωματείου. Η αρχή έγινε αμέσως μετά τον υποβιβασμό του απ' τη Β' Εθνική που προήλθε με αμφιλεγόμενο τρόπο κατά την τελευταία αγωνιστική (19.6.1977) στο εκτός έδρας παιχνίδι με αντίπαλο τον Α.Ο. Κορωπίου. Τότε, οι γηπεδούχοι -μετά από έντονες παροτρύνσεις των φιλάθλων τους- δεν κατέβηκαν να αγωνιστούν στο β' ημίχρονο ώστε ο Ορφέας, που προηγείτο με 4 – 0, να μη φτάσει στη νίκη που χρειαζόταν με περισσότερα γκολ για να διατηρηθεί στην κατηγορία. Ακολούθησαν δυο ακόμη απανωτές αποτυχίες. Το 1978 τερμάτισε στην 10η θέση του Εθνικού Ερασιτεχνικού και -σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος- θα παρέμενε στην κατηγορία. Ωστόσο, ο Αστέρας Ζωγράφου, που αρχικά είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 10 βαθμών για απόπειρα δωροδοκίας και ήταν μεταξύ των ομάδων που θα υποβιβάζονταν, δικαιώθηκε ακολούθως από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Έτσι, οι βαθμοί της ποινής του επιστράφηκαν και ξεπέρασε στη βαθμολογία τον Ορφέα, που βρέθηκε εκείνος σε θέση υποβιβασμού (11ος). Παρά τις διαμαρτυρίες της διοίκησής του, η απόφαση δεν άλλαξε. Είχε βεβαίως μία ακόμη ευκαιρία να σωθεί λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες κατάταξης με άλλες ομάδες (Νίκαια, Νέα Αρτάκη, Ιεράπετρα Κρήτης) αλλά ατύχησε. Το 1979 έπεσε και από την Α' στη Β' Αθήνας. Αιτία στάθηκε ένας μηδενισμός (και η επιπλέον αφαίρεση 3 βαθμών) αφού οι παίκτες του θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για διακοπή ενός εκτός έδρας αγώνα τους. Έτσι η Αιγαλιώτικη ομάδα βρέθηκε στη 18η θέση της τελικής κατάταξης και υποβιβάστηκε ξανά. Έκτοτε ο σύλλογος δεν κατόρθωσε να επιστρέψει σε εθνική κατηγορία.

Στατιστικά (στις Εθνικές κατηγορίες)

Παίκτες που ανέδειξε: Με τα χρώματα των Ορφέα/Ολυμπιάδας/Ιεράπολης αναδείχθηκαν -μεταξύ άλλων- οι (+)Ματθαίος ("Μαθιός") Βιτάλης, (+)Γιάννης Πετσανάς, (+)Στέλιος και (+)Χαράλαμπος Σεραφείδης, Μπάμπης Σταυρόπουλος, Νίκος Τσιαμπουρής, Αθανάσιος και Βαγγέλης Αγγελής, (+)Κώστας Διαμαντόπουλος, (+)Βαγγέλης Γρίμμας, Βασίλης Διονυσόπουλος, Δημήτρης Μπάρκογλου, Σπύρος Λαγκαδίτης, Δημήτρης Παπαϊωάννου ("παπί"), Χάρης Κοπιτσής, Ναπολέων Καμινιώτης, Παναγιώτης Πετρόπουλος, Αριστοτέλης Πιστόλης, Μιχάλης Σκαράκης, Χρήστος Θεοφίλης, (+)Παναγιώτης Χατζηπολυχρόνης, Νίκος Γονίδης, Γιάννης Πλούμπης, Σωτήρης Γκιόκεζας, Γιώργος και (+)Νώντας Γεωργουλέας, Γιάννης Λέπουρας, Κώστας Μερεντίτης, Γιάννης Ρίζος, Χρήστος Τάσσης κ.α.

Άλλοι γνωστοί προπονητές της ομάδας ήταν οι (+)Ηλίας Ρωσίδης, Σάββας Παπάζογλου, Νίκος Μπαϊρακτάρης, (+)Χρήστος Χατζησκουλίδης κ.α. 

ΑΘΛΟΜΕΤΡΟ, Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2018

Ορφέας Τζανετόπουλος: Από το δημαρχείο στο γήπεδο!

Εγκαίνια Δημ. Σταδίου Αιγάλεω (Φεβρουάριος 1968)

Συνέντευξη με μια χαρισματική προσωπικότητα.

(Γράφει ο Νίκος Δημ. Νικολαΐδης)

Ο Ορφέας Τζανετόπουλος, γεννημένος στις 5 Αυγούστου του 1934, ο αειθαλής δικηγόρος που διετέλεσε δήμαρχος της πόλης του Αιγάλεω την κρίσιμη επταετία 1967 – 1974 όντας διορισμένος από τη «δικτατορία των συνταγματαρχών», αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση. Ψηλός, ευθυτενής, σεμνός και προσηνής, αλλά και διαυγέστατος και οξύνους, διατηρεί αναλλοίωτο το προνόμιο της αντικειμενικότητας, κάτι που τον χαρακτηρίζει απ’ τα νεανικά του χρόνια. Αντίθετα με την πλειονότητα των συναδέλφων του επί «χούντας», που οι περισσότεροι ήταν «αλεξιπτωτιστές» της τοπικής αυτοδιοίκησης ή «αχυράνθρωποι» του στρατιωτικού καθεστώτος, εκείνος συμμετείχε στα κοινά του Αιγάλεω από την προ-δικτατορική περίοδο, ως υποψήφιος ανώτατος άρχοντας. Μάλιστα, στο ψηφοδέλτιο της δημοτικής του παράταξης για τις εκλογές του 1964 συναντάμε, μεταξύ άλλων, το όνομα του εμβληματικού Άγγελου Κούβελου (1899 – 1975), ενός από τους δημάρχους της πόλης που σημάδεψαν την περίοδο αμέσως μετά την Απελευθέρωση (1946 - 1949).

Στο διαδίκτυο έχει γραφτεί ότι το όνομα «Ορφεύς» που επιλέχθηκε για την ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης μας, δόθηκε καθ’ υπόδειξη από τον τότε πανίσχυρο γενικό γραμματέα αθλητισμού Κωνσταντίνο Ασλανίδη. Ισχύει αυτό κύριε Τζανετόπουλε;

Όχι ακριβώς. Για την ακρίβεια, εμπνευστής της ονομασίας ήταν κάποιος Κίτσιος, τότε στέλεχος της Γ.Γ.Α. Δεν ήμουν παρών στη συζήτηση όταν αποφασίσθηκε, εμένα απλώς μου ανακοινώθηκε. Η σκέψη και η επιθυμία μου ήταν να αποκτήσει η πόλη μας μια δεύτερη ισχυρή ομάδα μετά τον «Αιγάλεω Α.Ο.», όπως και έγινε τελικά.

Με την ομάδα του «Σίτι» ποια ήταν η σχέση σας;

Με την ομάδα του Αιγάλεω με συνέδεε ένας δεσμός αληθινής εξάρτησης. Τελείωνα την απασχόλησή μου στο δημαρχείο και απευθείας, δίχως να πάω σπίτι μου, βρισκόμουν στο γήπεδο για να παρακολουθήσω την προπόνηση. Οι ποδοσφαιριστές του συλλόγου ήταν όλοι τους εξαιρετικά παιδιά που με αγαπούσαν και με εκτιμούσαν ακριβώς για το λόγο ότι, το ενδιαφέρον μου για αυτούς δεν ήταν επίπλαστο, αλλά ειλικρινές. Θυμάμαι ότι βρέθηκα δίπλα τους σε όλες τις μεγάλες στιγμές και τις επιτυχίες τους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Βαλκανικό Κύπελλο, Κωνσταντινούπολη κλπ), κατά τη διάρκεια της θητείας μου.

Ως δήμαρχος, για ποιο πράγμα νοιώθετε περισσότερο υπερήφανος;

Μα για την επικοινωνία που μαζί με τους συνεργάτες μου είχαμε εγκαινιάσει, με τους δημότες. Εκδίδαμε σε τακτά χρονικά διαστήματα ένα εμπεριστατωμένο Δελτίο Τύπου, ενέργεια πρωτοποριακή ε  κείνη την εποχή, δια του οποίου παρουσιάζαμε το συντελεσθέν έργο, αλλά (το σημαντικότερο) προτρέπαμε τους συμπολίτες μας να υποδείξουν προβλήματα όπως και προτάσεις επίλυσής τους, για τη βελτίωση της καθημερινότητας.

Πως και δεν ασχοληθήκατε ξανά με τα δημοτικά πράγματα κατά τη μεταπολίτευση;

Αυτό δεν έγινε διότι πίστευα ότι είχα ολοκληρώσει την προσφορά μου και έπρεπε, πλέον, να ασχοληθώ λίγο και με την προσωπική μου αλλά και την επαγγελματική μου ζωή, τις οποίες είχα παραμελήσει. Το 1974 ήμουν ήδη 40 ετών και ακόμη δεν είχα καν δημιουργήσει οικογένεια. Ήθελα να σας τονίσω ότι στην πολιτική εισήλθα με μόνη περιουσία το δικηγορικό μου γραφείο, το οποίο κατείχα από πριν, και με αυτήν αποχώρησα. Κανείς δεν τόλμησε ποτέ να με κατηγορήσει ότι από την δημόσια ενασχόλησή μου αποκόμισα οικονομικά, ή άλλα οφέλη. Παρότι πολλοί επιχείρησαν να «ανακαλύψουν» κάτι, δε βρήκαν τίποτα.

Αισθάνεστε για κάτι, πικρία;

Μου αρκούσε η εκτίμηση του απλού κόσμου, των δημοτών, που όλοι έτρεφαν στο πρόσωπό μου. Γνώριζαν βεβαίως ότι είχα τοποθετηθεί στη θέση μου από την τότε κατάσταση, αλλά ήξεραν επίσης πως δεν ήμουν άνθρωπος του καθεστώτος, άλλωστε ουδέποτε αναφέρθηκα σε αυτούς (σ.σ. τους χουντικούς) κατά τις ομιλίες μου. Μου αρκεί ότι ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως ήταν ο Αλέκος Σακελλάριος, με τον οποίο ουδέποτε γνωρίστηκα προσωπικά, είχε αναφερθεί σε μένα και στο έργο μου με άρθρο του, δημοσιευμένο σε καθημερινή εφημερίδα. Από εκεί και πέρα όμως, υπήρξε ένα γεγονός που με ενόχλησε ιδιαίτερα, σχεδόν με εξόργισε, κάτι που δεν το κρύβω. Στο δημαρχείο το όνομά μου απουσιάζει από την αναρτημένη κατάσταση δημάρχων. Δε θα σχολιάσω την έλλειψη (καλώς ή κακώς έγινε), όμως θα αναφερθώ στο λόγο. Ειπώθηκε επανειλημμένως ότι ήταν η Νομαρχία που επέβαλε τη μη αναγραφή, κάτι που ωστόσο δεν ευσταθεί, αλλά συνιστά ασυγχώρητο ψεύδος. Την απόφαση έλαβε προσωπικά ο πρώην δήμαρχος Δημήτρης Καλογερόπουλος, χωρίς καν να φέρει το θέμα προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, ως όφειλε. Έκτοτε βεβαίως, επιμένει να επαναλαμβάνει όπου βρεθεί, την ίδια δικαιολογία. Και λέω δικαιολογία, διότι σε εμένα οφείλει κατά μεγάλο μέρος την ανάρρησή του στο δημοτικό θώκο, αφού με τον πατέρα του υπήρξαμε φίλοι και γείτονες και εγώ ο ίδιος προώθησα, «πόρτα-πόρτα», την υποψηφιότητά του.

Μιλήστε μας λίγο για τις σημερινές σας δραστηριότητες.

Ο Θεός μου χάρισε υγεία, κάτι για το οποίο Του είμαι ευγνώμων. Εξακολουθώ να ασχολούμαι με το δικηγορικό επάγγελμα, ως συνταξιούχος βεβαίως, αλλά συνεπικουρώντας το γιο μου που επίσης είναι δικηγόρος. Ευτύχησα να έχω αποκτήσει δυο εξαιρετικά και μορφωμένα παιδιά, για τα οποία νοιώθω υπερήφανος. Η κόρη μου υπηρετεί στον Ε.Ο.Τ. ως υπεύθυνη χάραξης της τουριστικής πολιτικής της χώρας μας.

Υπήρξε κάποιο άλλο γεγονός του παρελθόντος που θα θέλατε, κλείνοντας, να μας θυμίσετε;

Α, ναι, ασφαλώς. Θυμάμαι το ζήτημα με την Εκκλησία. Είχα επιχειρήσει να δημιουργήσουμε στην πόλη μας Μητρόπολη, η οποία θα συμπεριλάμβανε το Αιγάλεω, το Χαϊδάρι και την Αγία Βαρβάρα, αλλά οι προσπάθειές μας προσέκρουσαν στην παρέμβαση του τότε Μητροπολίτη Νικαίας, ενός κατά τα άλλα, εξαιρετικού ιεράρχη, ο οποίος και με παρακάλεσε να μην προχωρήσω στο εγχείρημα. Παρόλα αυτά, πετύχαμε να θέσουμε τις βάσεις για την ίδρυση του Ιερού Ναού του Αγίου Ελευθερίου, που στάθηκε δυνατή χάρις στην οικονομική συνδρομή του αείμνηστου Ελευθερίου Μουζάκη, του ιδιοκτήτη της κλωστοβιομηχανίας «Πεταλούδα». Το οικόπεδο, που η ιδιοκτησία του ήταν ασαφής, δεσμεύθηκε επί της δημαρχίας μου και ακολούθως, κυριολεκτικά 'εν μία νυκτί', στήθηκε από τα συνεργεία των εργατών και υπό το φως των προβολέων του αυτοκινήτου μου (!) η αρχική κατασκευή. Βλέπετε ο κόσμος του Αιγάλεω μου παραπονιόταν συχνά ότι δεν υπήρχαν αρκετοί λατρευτικοί χώροι στην πόλη, κάτι που συμμεριζόμουν και εγώ. Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ και στο θέμα του γηπέδου μας, που μπορέσαμε να πραγματοποιήσουμε τα εγκαίνιά του περίπου τέτοιο καιρό, πριν από 50 χρόνια (1968). Αυτό επιτεύχθηκε με πολλή προσπάθεια, αφού ο χρόνος μας πίεζε και υπήρχε κίνδυνος να χάσουμε την ευκαιρία, για μια ακόμη χρονιά. Το δημοτικό στάδιο είναι ένα σπουδαίο έργο για την πόλη, το οποίο θεμελίωσε και το προχώρησε σε πολύ μεγάλο βαθμό ο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης. Σε μένα και τους συνεργάτες μου έλαχε ο κλήρος να το ολοκληρώσουμε προσθέτοντας σημαντικές βελτιώσεις, όπως τα αποδυτήρια και τα δημοσιογραφικά θεωρεία. Έτσι διευκολύνθηκαν στο έργο τους και οι αθλητικοί συντάκτες, που έως τότε ήταν υποχρεωμένοι να προβαίνουν στις ραδιοφωνικές τους περιγραφές των αγώνων όρθιοι, δίπλα στον αγωνιστικό χώρο. Τέλος, διαμορφώσαμε την αίθουσα τελετών του σταδίου κάτω από την εξέδρα της Λεωφόρου Θηβών, ενώ φροντίσαμε και για την ενοικίαση των καταστημάτων της, γεγονός που εξασφάλισε σημαντικά έσοδα για τα ταμεία του δήμου.