Ευεργέτες του Αιγάλεω – αιώνια η μνήμη!

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός.

Ιστορία της πόλης, γερμανικές θηριωδίες στην Ελλάδα, Άγιος Γεώργιος.

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες που υπήρξαν από κατοίκους του Αιγάλεω κατά την αποφράδα 29^η Σεπτεμβρίου 1944, το μέγεθος της γερμανικής θηριωδίας περιορίστηκε λόγω της εμπλοκής δύο τουλάχιστον προσώπων, που με την παρέμβασή τους κατάφεραν να πείσουν τον επικεφαλής Γερμανό σωματάρχη να σταματήσει το εγκληματικό του έργο. Ο ένας εξ’ αυτών ήταν ο επιβλητικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δημήτριος Παπανδρέου – «Δαμασκηνός» (Δορβιτσιά Ναυπακτίας, 3 Μαρτίου 1891 – Αθήνα, 20 Μαΐου 1949) ο οποίος φέρεται να ικέτεψε το διοικητή του γερμανικού τάγματος με τη φράση «Έλεος, φτάνει πια!!!» υψώνοντας παράλληλα το σταυρό που κρατούσε στα χέρια του.

Οικονομόπουλος Ανδρέας (1931-2016)

Αθλητισμός, Κοινωνία, Τέχνες/Γράμματα.

ΑΘΛΟΜΕΤΡΟ, Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2016

"Έφυγε" ο Αιγαλιώτης ρεπόρτερ...

Σε ένα δωμάτιο του "Ερυθρού Σταυρού" έσβησε χθες Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου σε ηλικία 85 ετών και μετά από σύντομη νοσηλεία, η ευγενική μορφή του Ανδρέα Οικονομόπουλου, του ανιδιοτελούς φίλου, του καλοσυνάτου Ανθρώπου, του ευγενούς συνομιλητή, του ειρηνιστή, του ρομαντικού, του φίλαθλου, του δημοσιογράφου, του Αιγαλιώτη έως το τέλος της ζωής του, Ανδρέα.
Γεννημένος στα 1931, παιδί της κατοχής και του εμφυλίου, έδειξε από νωρίς το σπουδαίο ταλέντο του στο γραπτό λόγο, καθώς βραβεύτηκε για σχολική έκθεση στο Γυμνάσιο του Περιστερίου όπου σπούδαζε, μια έκθεση με θέμα την πρόσφατη τότε, Απελευθέρωση της Αθήνας από τα ναζιστικά στρατεύματα. Αντί άλλης αναφοράς, παραθέτω αυτούσια τη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει το Σεπτέμβριο του 2007, την οποία δημοσίευσα στην τοπική εφημερίδα "Αιγάλεω" του Γιώργου Καφετζή.

Ολυμπιάδα '73 (αθλητικός σύλλογος)

Αθλητισμός.

Η Ολυμπιάδα '73 είναι αθλητικός σύλλογος της πόλης μας, από το τμήμα καλαθοσφαίρισης του οποίου (δεν υφίσταται πλέον) αναδείχθηκαν σπουδαίοι μπασκετμπολίστες, όπως οι διεθνείς Κώστας Παναγιωτόπουλος (Ολυμπιακός Πειραιώς, Α.Ο. Παγκρατίου, Δάφνη Δαφνίου) και Αλέξης Γιαννόπουλος (Α.Ε.Κ., Ολυμπιακός Πειρ.), ο (οδοντίατρος) αδελφός του, Δημήτρης Γιαννόπουλος (Πανελλήνιος Γ.Σ., Αιγάλεω Α.Ο.), ο Κώστας Μιχελιουδάκης (Αιγάλεω Α.Ο., Α.Ε.Κ., Έσπερος Καλλιθέας, Απόλλων Αθ.) κ.α. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1973 από παίκτες της ομάδας μπάσκετ ανδρών και εφήβων του Αιγάλεω Α.Ο. (Μπέλτσος, Ι. Αθανασόπουλος, Κοροβέσης, Ζαρουχλιώτης, Γιώργος Κοσμόπουλος, Γιώργος Γκολφινόπουλος, Χατζηγεωργίου, Ελ. Πανουσάκης κ.α.), οι οποίοι αποχώρησαν λόγω διαφωνιών με τους διοικούντες. Ο σύλλογος, κατά καιρούς διέθετε τμήματα κολύμβησης (το μοναδικό σε ισχύ πλέον), στίβου, μπάσκετ γυναικών και χειροσφαίρισης ανδρών. Η ομάδα χάντμπολ με προπονητή το Γ. Μπάγιο έφτασε στη Β' Εθνική τη δεκαετία του '80 όπου και αγωνίστηκε επί σειρά ετών (1983-1987). Η ομάδα μπάσκετ ανδρών ανέβηκε διαδοχικά τις τοπικές κατηγορίες και την τριετία 1984-85 έως 1986-87 αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία "Κέντρου" της Ε.Σ.Κ.Α., επιτυγχάνοντας σημαντικές διακρίσεις. Πρώτος της προπονητής ήταν ο Σταμάτης Βιλλιώτης, ενώ από την τεχνική της ηγεσία πέρασαν οι Θέμης Χολέβας, Ηλίας Βλαβάκης, Δημήτρης Καρβέλας, Κώστας Διαμαντόπουλος κ.α. Ωστόσο στη συνέχεια ακολούθησε αντίστροφη πορεία (το 1988 έπεσε από τη Β' στη Γ' Κατηγορία και το 1990 υποβιβάστηκε στη Δ' Κατηγορία) και το τμήμα διαλύθηκε στα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Στην προεδρία του σωματείου θήτευσαν, μεταξύ άλλων, οι Παναγιώτης Τσάκαλης, Κωνσταντίνος Δαβιώτης, Ανδρέας Αναστασόπουλος και Γιώργος Λουκίδης. Τα χρώματά της ήταν το πορτοκαλί και το γαλάζιο. Ένας ακόμη αθλητής του μπάσκετ της ίδιας περιόδου -που αγωνίστηκε κυρίως στο Αιγάλεω- ο Δημήτρης Σακελλαρίου, έπαιξε επίσης στον Κάδμο Θηβών. Στην Ολυμπιάδα αγωνίστηκαν, ως βετεράνοι, οι Κώστας Μαγκουνής και Γιώργος Θωμόπουλος (Αιγάλεω Α.Ο.), Θανάσης Σβεντζούρης (Γ.Σ. Περιστερίου), ενώ πολυετή καριέρα με τα χρώματά της έκαναν οι Δημ. Φαναριώτης, Γ. Κωνσταντινίδης κ.α. Ο Θωμόπουλος (ιδιοκτήτης, εδώ και χρόνια, του θρυλικού Καφενείου "14" της οδού Κερασούντος) ήταν και προπονητής της Ολυμπιάδας '73 στα τέλη των '80ς.

Ορφέας Αιγάλεω

Αθλητισμός, πολιτική.

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ολυμπιάδα (προσοχή: να μη συγχέεται με τον Αθλητικό Όμιλο Ολυμπιάδα 1973) ιδρύθηκε το 1924, έχοντας την έδρα του μεταξύ των συνοικισμών Νέων Κυδωνιών και Πυριτιδοποιείου (Αγ. Σπυρίδωνας) στο Αιγάλεω, που τότε υπαγόταν (ως Κοινότητα) στο Δήμο Αθηναίων. Ο σύλλογος αναγνωρίστηκε επίσημα το 1928, λαμβάνοντας σαν αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. το 8, ενώ το 1931 εντάχθηκε στο δυναμικό της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Η ποδοσφαιρική του ομάδα πήρε μέρος για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ τοπικής κατηγορίας τη σεζόν 1931-32. Το 1936 προκρίθηκε στη Β’ κατηγορία Αθηνών, όπου και παρέμεινε έως και τη στιγμή της κήρυξης του Ελληνό-ιταλικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940) όποτε ανεστάλησαν όλα τα πρωταθλήματα. Μεταπολεμικά επανεμφανίστηκε την αγωνιστική περίοδο 1948-49 στη Γ΄ Αθηνών και το 1952 κατέκτησε το πρωτάθλημα, επιστρέφοντας στη Β΄ κατηγορία Εκείνη την εποχή στην προεδρία της ήταν ο μετέπειτα δημοφιλής τηλέ-παρουσιαστής «Ίκαρος». Το 1959 ανέβηκε στην Α2 Αθήνας, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1963. Το 1965 επανήλθε και ακολούθως κέρδισε διαδοχικά τα πρωταθλήματα της Α2 και της Α1 Αθήνας (1966, 1967) επιτυγχάνοντας για πρώτη φορά στα χρονικά την άνοδο στην Α’ κατηγορία (όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1967-68).

Σφαγή (Ολοκαύτωμα) του Αιγάλεω (29 Σεπτεμβρίου 1944).

Ηρώο εκτελεσθέντων

Από τους ναζί κατακτητές και (?) Έλληνες συνεργάτες τους…

Ιστορία της πόλης, πολιτική, ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα.

Η σφαγή/ολοκαύτωμα της πόλης του Αιγάλεω είναι η μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της Δυτικής Αθήνας κατά τη διάρκεια της κατοχής και μία από τις πλέον χαρακτηριστικές ωμότητες των ναζί κατακτητών στην ελληνική πρωτεύουσα. Σημειώθηκε αργά το μεσημέρι της Παρασκευής 29 Σεπτεμβρίου 1944, δύο μόλις εβδομάδες πριν την Απελευθέρωση της Αθήνας (12 Οκτωβρίου 1944). Ο θλιβερός απολογισμός «αγγίζει» (ή και ξεπερνάει) τα 100 θύματα (αμάχους) που εκτελέστηκαν με ριπές όπλων ή κάηκαν ζωντανοί μέσα στις οικίες τους, στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου, κοντά στον ποταμό Κηφισό. Μαρτυρίες (οι οποίες, όπως είναι φυσικό, συχνά αντιφάσκουν…) κάνουν λόγο για προηγούμενο επεισόδιο ενός ή δύο νεαρών ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ., οι οποίοι βρίσκονταν σε φυλάκιο επί μίας (ξύλινης) γέφυρας του ποταμού, στη συμβολή του με τη (σημερινή) λεωφόρο Παλαιάς Καβάλας και ενός ή δύο Γερμανών μοτοσικλετιστών – ταχυδρόμων, οι οποίοι επιχείρησαν να διέλθουν από το σημείο και δέχτηκαν πυροβολισμό ή πυροβολισμούς.

Όρος Αιγάλεω

 

Όρος Αιγάλεω (στο βάθος)

Ιστορία.

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Το Όρος Αιγάλεω (αττικόκλιτα: ο Αιγάλεως / το Αιγάλεων)[*]  με μέγιστο υψόμετρο 463 μ.[**] αποτελεί το φυσικό σύνορο του Αττικού λεκανοπεδίου προς δυσμάς. Η προς βορρά προέκτασή του ονομάζεται Ποικίλον Όρος[****] ενώ το μέγιστο ύψος του αγγίζει τα 470 μ. Είναι χαρακτηρισμένος βιότοπος, όπως και η -γειτονική του- λίμνη Κουμουνδούρου, δίπλα από την παραλία του Σκαραμαγκά. Αποτελείται κυρίως από πετρώματα ασβεστόλιθου, ενώ στις πλαγιές του παρατηρείται αρκετά πλούσια βλάστηση. Η κτηνοτροφική δραστηριότητα σε αυτό, που τις περασμένες δεκαετίες ανθούσε, πλέον δεν υφίσταται, αλλά κατά σημεία υπάρχουν ακόμη τα ίχνη από λατομεία. Το Όρος Αιγάλεω "προστατεύει" με τους πρόποδές του συνολικά επτά περιοχές της δυτικής Αθήνας και του Πειραιά (Αιγάλεω, Αγία Βαρβάρα, Χαϊδάρι, Κορυδαλλό, Νίκαια, Κερατσίνι, Πέραμα). Η πανοραμική θέα από την κορυφή του προς τη νήσο Σαλαμίνα και ολόκληρο το Σαρωνικό κόλπο, οδήγησε σύμφωνα με την ιστορική παράδοση, τον βασιλέα των Περσών Ξέρξη να διατάξει εκεί την κατασκευή ενός θρόνου[***] προκειμένου να παρακολουθήσει απρόσκοπτα τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) Η ετυμολογία του ονόματος προκύπτει από δύο συνθετικά ('αίγα" - "λάας") που στη νέα ελληνική γλώσσα αποδίδεται ως "ο βράχος που σπάζουν τα κύματα". 

[*]Κωνσταντίνος Ι. Δάλκος, Το όρος Αιγάλεω στο ΑΙΓΑΛΕΩ (σελίδες τοπικής πατριδογνωσίας), σελ. 24, έκδ. ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ Πολιτιστικός Σύλλογος Αιγάλεω, Αιγάλεω 2017.

[**]Όρος Αιγάλεω - Urban Point 

[***]ο "Θρόνος του Ξέρξη από ψηλά

[****]Εξερευνούμε το άγνωστο Ποικίλον Όρος