Ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος (Πάτρα, Φεβρουάριος 1964 - 14 Ιουνίου 2025) ήταν δημοσιογράφος, λογοτέχνης, πιστός φίλος της ομάδας του Αιγάλεω (ελάχιστες φορές απουσίασε από αγώνες της) και βαθύς λάτρης της μουσικής. Ο πατέρας του Αντώνης ήταν γεννημένος στο Αλεποχώρι Αχαΐας και η μητέρα του Ουρανία, στην Αγία Ευθυμία Φωκίδας. Σε ηλικία εννέα ετών εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του μόνιμα στην Αγία Βαρβάρα Αττικής. Από μικρός είχε κλίση στα γράμματα, στις τέχνες, στην ποιοτική ελληνική μουσική και στον αθλητισμό. Θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό που στις πρώτες τρεις τάξεις του Δημοτικού φοίτησε στο ιστορικό “Στρούμπειο” των Πατρών, κάτω από τη διδασκαλία άριστων λειτουργών. Από έφηβος άρχισε να δημοσιογραφεί σε τοπικές εφημερίδες, όπως στα Αθλητικά Δυτικής Αττικής (που εξέδιδε ο φωτορεπόρτερ Νικόλαος Ρούσσος), στην Προοδευτική και στη Ρωμιοσύνη.
Ακολούθως θήτευσε επί σειρά ετών στην Αθλητική Ηχώ, συνεργάστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές (της ΕΡΤ 2), έγραψε σε έντυπα προγνωστικών ποδοσφαίρου, αλλά και στην ελληνική εφημερίδα της Νέας Υόρκης Ομογένεια και Αθλητισμός, όπου ασχολήθηκε με κάθε μορφής θέματα. Μετείχε επίσης σε επιτροπές του Ο.Π.Α.Π., δημοσίευε αθλητικά ρεπορτάζ στην τοπική εφημερίδα Η Πόλη μας και ως συνεργάτης στην ιστορική εφημερίδα Φως των Σπορ, όπως και στην Αθλητική Ώρα. Έχει δημοσιεύσει την ποιητική συλλογή Όταν Νυχτώνει στον Κόκκινο Μύλο, καθώς και τα βιβλία Τρεις Απρόσμενες Ιστορίες, Του Σπιτιού μου το Στενό, ενώ έχει τιμηθεί με ειδικό έπαινο σε συμμετοχή του σε διαγωνισμό ποιημάτων από την ΠΕΛΤ. Θεωρούσε τον Γεώργιο Βιζυηνό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη ως τους κορυφαίους Έλληνες λογοτέχνες, που έχουν γράψει τέλεια την ελληνική γλώσσα. Πίστευε στο “Αγαπάτε αλλήλους”, ενώ θα ήταν ευτυχία για αυτόν εάν η Ελλάδα, που έδωσε τον πολιτισμό στον υπόλοιπο κόσμο, κατόρθωνε να ελευθερωθεί από τους “προστάτες της” και να αποκτήσει την εθνική της κυριαρχία και ανεξαρτησία, όπως της αξίζει. Έφυγε δυστυχώς πολύ πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 61 ετών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου