Μητρόπουλος Βίκτωρ

Αθλητισμός/Επαγγελματική ζωή

Ο Βίκτωρ Μητρόπουλος (γεν. στο Αιγάλεω, στις 14 Φεβρουαρίου 1947) είναι πρώην ποδοσφαιριστής, διοικητικός παράγοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου και εκδότης, ο νεότερος αδελφός του Θωμά Μητρόπουλου. Υπήρξε μέλος της ομάδας του Παναθηναϊκού που έφθασε ως τον τελικό του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών (σημερινό Τσάμπιονς Λιγκ) στο Γουέμπλεϋ εναντίον του Άγιαξ. Ασχολείται με τα διοικητικά του ποδοσφαίρου από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και κατά καιρούς έχει συνεργαστεί αλλά και συγκρουστεί με όλους σχεδόν τους παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Διατέλεσε αντιπρόεδρος (1997-1999) και πρόεδρος (1999-2001) της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (Ε.Π.Α.Ε.) καθώς και αντιπρόεδρος (1999-2001) της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.) Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την ομάδα της πόλης του, το Αιγάλεω, του οποίου τη φανέλα φόρεσε για πρώτη φορά την αγωνιστική περίοδο 1964–65, όταν ο σύλλογος αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. 

Με την άμεση επάνοδο του Αιγάλεω στην μεγάλη κατηγορία ο νεαρός Μητρόπουλος τράβηξε το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού, στον οποίο μεταγράφηκε το 1966 και παρέμεινε ως το 1972, κατακτώντας 3 πρωταθλήματα (1968-69, 1969-70 και 1971-72) και 2 κύπελλα (1966-67, 1968-69). Αγωνίστηκε για Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971 εναντίον της Ζένες Ες και της Σλόβαν Μπρατισλάβας. Ήταν μέλος της αποστολής που ταξίδεψε στο Γουέμπλεϊ για τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971, εναντίον του Άγιαξ, αλλά δεν αγωνίστηκε στον τελικό γιατί ο προπονητής Φέρεντς Πούσκας τον έστειλε πίσω στην Αθήνα, λόγω πειθαρχικού παραπτώματος. Αγωνίστηκε στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου το 1971 με αντίπαλο τη Νασιονάλ της Ουρουγουάης. Το 1972 η καριέρα του στον Παναθηναϊκό τερματίσθηκε κι έτσι επέστρεψε στο Αιγάλεω. Έως και το 1975 -οπότε και η ομάδα υποβιβάσθηκε- ήταν βασικός και αναντικατάστατος. Όμως, με την έναρξη της επόμενης χρονιάς κάποιοι συμπαίκτες του στράφηκαν εναντίον του και η τότε διοίκηση του Χρήστου Κανελλόπουλου προτίμησε να τον αποδεσμεύσει. Ο Μητρόπουλος αγωνίστηκε τότε σε άλλη τοπική ομάδα, τον Ορφέα Αιγάλεω που έπαιζε στη Β΄ Εθνική, αλλά σύντομα σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο καθώς σκόπευε να ασχοληθεί με τα διοικητικά του αθλήματος. Αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στα δύο προκριματικά ματς με τη Βουλγαρία για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1967. Αγωνίστηκε με την εθνική ενόπλων στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972, αλλά δεν μετείχε στην τελική φάση. Είναι πτυχιούχος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος) και υπήρξε πολιτικός υπάλληλος του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Το 1981 πέτυχε να εισέλθει στην διοίκηση του Αιγάλεω και να αναλάβει την προεδρία τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, έχοντας ως αφανή συνεργάτη τον αδελφό του, Θωμά. Το 1982, βασισμένος στους δεσμούς του με την ομάδα του Παναθηναϊκού, επιτυγχάνει να εξασφαλίσει ορισμένους παίκτες ως δανεικούς στην προσπάθεια να ανεβάσει την ομάδα του στην επαγγελματική Α' Εθνική. Παράλληλα, εκμεταλλεύεται τη φιλία του με τον τότε γενικό γραμματέα Αθλητισμού Κίμωνα Κουλούρη, ώστε να πετύχει την έγκριση κονδυλίων για έργα στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω, που θα αναβάθμιζαν τη θέση του συλλόγου. Τελικά, το καλοκαίρι του 1995 και ενώ η ομάδα υποβιβάστηκε στην Δ' Εθνική, ο Μητρόπουλος αναγκάζεται να αποχωρήσει ύστερα από σχεδόν 14 χρόνια, από τα διοικητικά της (30 Ιουνίου 1995). Τα τελευταία χρόνια ο Βίκτωρ Μητρόπουλος επέστρεψε ως αντιπρόεδρος στην αναγεννημένη Π.Α.Ε. Αιγάλεω του αδελφού του, ενώ παράλληλα εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα Η Άποψη.